این گزینه برگه خانگی این وب سایت را به حالت نخست باز مي گرداند. بازگرداندن همه ابزارک ها یا دسته بندی های بسته شده.

بازگردانی

ساناد یا سامانه نام دامنه چیست؟

سامانه نام دامنه (Domain Name System:DNS) که به اختصار به آن ساناد نیز گفته می شود , نظامی سلسله‌ مراتبی برای نام‌ گذاری رایانه‌ ها و دیگر منابع متصل به اینترنت یا دیگر شبکه های رایانه ای است که در سال ۱۹۸۴ معرفی شده است.

وقتی می‌خواهید وارد وبگاهی شوید باید آدرس سرور وب آن را بدانید , این آدرس با آدرس IP مشخص می شود اما از آنجائیکه بخاطرسپاری آدرس IP سخت است , می توان به جای آن از نام‌ دامنه استفاده کرد. متناظر با هر آدرس IP می توان یک نام دامنه در نظر گرفت , مثلا آدرس IP گوگل ۱۷۳٫۱۹۴٫۳۳٫۱۰۴ است. برای دسترسی به گوگل می ‌توانید از این آدرس IP یا دامنه آن یعنی www.google.comwww.google.com استفاده کنید.

در ساناد , همه آدرس ‌های اینترنتی داخل بانک ‌های اطلاعاتی توزیع شده ‌ای وجود دارد که هیچ تمرکزی روی نقطه خاصی از شبکه ندارند. روش ترجمه نام بدین صورت است که وقتی یک برنامه کاربردی مجبور است برای برقراری یک ارتباط , معادل آدرس IP را از یک سیستم با نامی مثل cs.ucsb.educs.ucsb.edu بدست آورد , قبل از هر کاری یک تابع کتابخانه‌ ای (Library Function) را فرا می خواند , به این تابع کتابخانه ‌ای تابع تحلیلگر نام (Name Resolver) گفته می ‌شود. تابع تحلیلگر نام , یک آدرس نمادین را که بایستی ترجمه شود به عنوان متغیر ورودی پذیرفته و سپس یک بسته درخواست (Query Packet) به روش UDP تولید کرده و به آدرس یک سرور سامانه نام دامنه که به صورت پیش فرض مشخص می‌ باشد ارسال می‌کند. همه سیستم های میزبان باید حداقل یک آدرس IP از یک سرویس دهنده ساناد در اختیار داشته باشند. این سرویس دهنده محلی پس از جستجو , آدرس IP معادل با یک نام نمادین را بر می گرداند , تابع تحلیلگر نام نیز آن آدرس IP را به برنامه کاربردی تحویل می‌دهد. با پیدا شدن آدرس IP , برنامه کاربردی می ‌تواند عملیات موردنظرش را ادامه دهد.

کاربرد حوزه ها

برای تحلیل یک نام حوزه , سطوح از سمت راست به چپ تفکیک شده و در یک روند سلسله مراتبی , سرویس دهنده متناظر با آن سطح پیدا می‌ شود. نام‌ های حوزه به ۷ منطقه عمومی و به بیش از ۱۰۰ منطقه کشوری تقسیم بندی شده است. حوزه بدین معناست که شما با یک نگاه ساده به انتهای نشانی نمادین , می‌ توانید ماهیت آن نام و سرویس دهنده متناظر با آن را حدس بزنید , یعنی اگر انتهای نام ‌های حوزه متفاوت باشد منطقه جستجو برای یافتن نشانی IP معادل نیز متفاوت خواهد بود.

۷ حوزه عمومی که همه آنها سه حرفی هستند عبارتند از:

  1. .com مالک این نام جزو موسسه های اقتصادی و تجاری به شمار می‌ آید.
  2. .edu مالک این نام جزو موسسه های علمی یا دانشگاهی به شمار می ‌آید.
  3. .gov مالک این مجموعه از نام ‌ها برای سرویس های دولتی آمریکا اختصاص داده شده است.
  4. .int مالک این نام یکی از سازمان‌ های بین‌المللی (مثل یونسکو , فائو و …) محسوب می‌ شود.
  5. .mil مالک این نام یکی از سازمان ‌های نظامی دنیا به شمار می ‌آید.
  6. .net مالک این نام جزو یکی از ارائه دهندگان خدمات شبکه به شمار می‌رود.
  7. .org مالک این نام جزو یکی از سازمان ‌های عام المنفعه و غیرانتفاعی محسوب می ‌شوند.

نام‌های حوزه بسیار زیادی در اینترنت تعریف شده اند که هیچ کدام از حوزه‌های سه حرفی هفتگانه را در انتهای آنها نمی بینید. معمولا در انتهای این نشانی ‌ها یک رشته دو حرفی مخفف نام کشوری است که آن نشانی و سیستم مالک آن نشانی در آن کشور واقع است.

هر حوزه می‌تواند به زیرحوزه‌ های کوچکتری تقسیم شود که به آن دامنه سطح دوم گفته می شود , به عنوان مثال نام‌ های مربوط به حوزه ایران که با مخفف .ir مشخص می شود به ۷ زیرحوزه به شرح زیر تقسیم می ‌شود:

  1. .ac.ir: فقط برای دانشگاه‌ها یا موسسه های آموزشی
  2. .co.ir: فقط برای شرکت ‌های سهامی خاص , سهامی عام , مسوولیت محدود و تضامنی
  3. .gov.ir: فقط برای موسسه ها یا سازمان ‌های دولتی
  4. .id.ir: فقط برای افراد دارای ملیت ایرانی
  5. .net.ir: فقط برای سرویس ‌دهندگان رسمی اینترنت
  6. .org.ir: فقط برای موسسه ها و سازمان‌ های خصوصی
  7. .sch.ir: فقط برای مدارس

بعنوان مثال: http://eng.ut.ac.ir

  • کشور: ایران
  • هویت: دانشگاه
  • نام دانشگاه: ut مخففی برای نام دانشگاه تهران
  • نام دانشکده: eng مخففی برای بخش فنی مهندسی

حوزه‌ ها با دامنه ها یکسان نبوده و یک حوزه می ‌تواند شامل مقادیری در رابطه با چندین دامنه باشد. برفرض , دامنه www.google.com دارای زیردامنه ای به نام news است (news.google.comnews.google.com) , درصورتیکه زیردامنه mail آن (mail.google.commail.google.com) از دامنه اختصاصی www.gmail.comwww.gmail.com نیز قابل دسترسی می باشد.

ساختار یک دامنه

نام دامنه از ارقام و حروفی تشکیل شده است , بخشی از آن نام سرور وب , بخشی دیگر نام دامنه و زیردامنه آن می باشد , مثلا در آدرس http://www.google.com , مقدار http پروتکل انتقال اطلاعات در وب است. نشانه ‌های //: جهت جداسازی پروتکل از دامنه استفاده می شود. مقدار کلی //:http جزو سامانه نام دامنه قرار نمی گیرد. بخش بعد از آن یعنی www نام زیر دامنه است , google نام دامنه و com سرور وب آن می باشد. هر زیردامنه می تواند آدرس IP متفاوتی با نام دامنه خود داشته باشد.

نام دامنه و زیردامنه را مالک دامنه انتخاب و ثبت می کند. این بخش ها در حالت کلی می تواند شامل حروف , اعداد انگلیسی و علامت خط تیره (-) باشد. سرورهای وب مختلفی بوسیله آیکان تصویب و در دسترس قرار گرفته است که شامل ۲ تا ۶ حرف انگلیسی می باشد. ثبت دامنه در بسیاری از سرورهای وب نیاز به مجوز خاصی دارد. سرورهای وب ۲ حرفی , در اختیار کشورهای مالک آن ها قرار گرفته و قوانین ثبت هرکدام بوسیله حکومت مطبوع آن مشخص می شود , مثلا .us در اختیار کشور آمریکا , .ir در اختیار کشور ایران و .fr در اختیار کشور فرانسه می باشد.

در نگارش این نوشته مورد استفاده قرار گرفته:

ترجمه:

دیدگاهی بفرستید